رخ معشوق

عشق را گر بنهيم درد درمان نشود 
          عشق دردل بود و هيچ پنهان نشود 
گر نبيند رخ او چشم خودم از نزديك 
         روي ماهش همه شب زمزمه در ياد شود

همچو پروانه بگردند  به دور يك شمع 
         عاشقان از رخ معشوق كه ديوانه شوند 
اين همه عالم آدم به نظر ديدم و جان 
                  آخرش قلب زديدار تو ويرانه شود 

هر چه گويم همه از زمزمه ي افكارم 
           من كه اكنون به فداي رخ اين يار شدم 
عاشقي كه همه اش زنده به ديدار تواست 
              اين منم كه به فداي رخ تو يار شوم 

چمدان بستم و من سوي همه خاطره ها 
             رفتمو رفتمو من سمت ديار تو شدم 
خسته او غم زده از حال خراب دنيا 
                  محو زيباي دنياي پر از تو بشدم 
خستگي ها همه رفتند و نوشتم با خود 
اين چه خوب است كه من عاشق همچون تو شدم پنج ماهگی...